Do czasów panowania dynastii Ming (1368-1644 n.e.)
w Chinach produkowano wyłącznie zieloną herbatę. Gdy zaczęto transportować liście herbaciane z Chin do Europy, pojawił się problem ich przechowywania przez dłuższy czas.
Z czasem odkryto, że można zakonserwować herbatę poddając ją fermentacji na wolnym powietrzu. Po zmianie zabarwienia liści na kolor ciemnobrązowy, zatrzymywano ten proces metodą opiekania czy opalania.
Około roku 800 n.e. nasiona rośliny herbacianej zostały przewiezione z Chin do Japonii.
Japończycy używali początkowo herbaty cegiełkowej, a następnie zaczęli stosować herbatę w proszku. Ówczesny cesarz Saga tak zasmakował w napoju herbacianym, że zarządził uprawę herbaty w pięciu prowincjach wokół stolicy.
Z czasem picie herbaty stało się oczyszczającym przeżyciem duchowym i do dnia dzisiejszego Cha-no-yu, czyli Ceremonia Picia Herbaty, jest kultywowana ze wszystkimi ścisłymi regułami i zasadami.
"Picie herbaty stało się źródłem kultu czystości, wyrafinowania, czynnością uświęconą, w czasie której gospodarz i gość wspólnie tworzą z tego, co doczesne, najwyższe piękno".
/Okakura Kakuzo'/
Jeśli chodzi o Europę, trudno określić kto, jako pierwszy, przywiózł herbatę na ten kontynent. Przypisują sobie to zarówno Portugalczycy jak i Holendrzy. Na początku XVII w. oba te kraje prowadziły handel na Morzu Chińskim.
Uważa się, że do Portugalii zwyczaj picia herbaty sprowadzili jezuici, którzy podróżowali okrętami po świecie. W Holandii herbata, sprzedawana w sklepach kolonialnych, szybko zyskała popularność. We Francji znalazła uznanie w tzw. wyższych sferach, jednak kiedy tę nowość stulecia wyczerpano i nie było świeżych dostaw, wrócono do tradycyjnego napoju, czyli do mocno prażonej kawy.
Herbata dotarła wkrótce także do Niemiec, gdzie pojawiła się jako lekarstwo pochodzące z Chin. Jednak podobnie jak we Francji, po pierwszym zachwycie, zignorowano nowy napój i powrócono do starego, ulubionego piwa.
