Pojawienie się ziarna kawowego w Austrii nierozerwalnie łączy się postacią polskiego podróżnika. W 1683 roku Turcy planowali podbicie Europy. Jako pierwsze podbite miasto miał paść Wiedeń. Jedynym ratunkiem okazała się pomoc polskiego króla Jana III Sobieskiego. Istotne było by znalazł się ochotnik, który przedostałby się przez teren zajęty przez Turków i zaniósł meldunek wojskom polskim: „Ratujcie – giniemy!”. Zadania tego podjął się Franciszek Jerzy Kolszycki, doskonale znający język turecki oraz obyczaje tego narodu. Po zwycięskiej odsieczy wojsk polskich, uciekające resztki armii tureckiej pozostawiły łupy wojenne. Wśród nich znalazły się worki z tajemniczym zielonym ziarnem, jednak nie wzbudziły one większego zainteresowania. Jedynie bohater spod Wiednia znając ich wartość postanowił je zebrać dla siebie. Posiadając tak duży zapas i olbrzymią wiedzę na temat kawy zdecydował się na otwarcie pierwszej stałej kawiarni w Wiedniu o nazwie „Błękitna butelka”. Inicjatywa ta przyczyniła się do powstania całego kompleksu kawiarni w Wiedniu w drugiej połowie XVII wieku. Wśród przybyszów z całej Europy Wiedeń zyskał miano „MATKI KAWY”, a Kolszyckiemu nadano tytuł „WIELKI BRAT – SERCE” [Rum 1995, s.17]. 

Na gruncie polskim widoczne jest połączenie wpływu Wschodu jak i Zachodu w kształtowaniu panujących zwyczajów, odnoszących się również do parzenia kawy.  Do Polski kawa docierała z Turcji poprzez Kamieniec Podolski, Jarosław i Lwów. Wówczas serwowano ją na wzór wschodni. Z kolei w Krakowie przyjął się wiedeński sposób prażenia i podawania kawy. Jednak największa popularność kawy przypada na region Wielkopolski i Śląska, w którym w każdym gospodarstwie domowym obowiązkowo znajdował się młynek do mielenia oraz patelnia do prażenia ziarna. 

Moda na kawę w Polsce wyraźnie upowszechniła się za czasów Augusta II i III Sasa. Bardzo szybko zaczęły powstawać kawiarnie, a zwyczaj picia kawy przyjął się również w domu. Dużą rolę odegrał tu dworzanin królewski, który otworzył wrota „Żelaznej Bramy” na kawę.