Chiny kolebką herbacianej historii – podróż w krainę herbaty Pu-erh
Trafnym określeniem jest powiedzenie, iż naród chiński jest mały wzrostem, lecz spory rozumem. Chińczycy jako pierwsi zapoczątkowali herbaciane misterium, zauważając zdrowotne aspekty picia herbaty, z czasem poza walorami leczniczymi docenili nietuzinkowy smak i aromat, wzbogacając go o różne dodatki.
W okresie panowania dynastii Tang (618-907 n.e.), nazywanym często "złotym wiekiem" herbaty, jej rola uległa zmianie. Poza właściwościami leku wzmacniającego zaczęto ją pić dla walorów smakowych, a także jej ożywczych właściwości. Już wtedy korzystano z dobrodziejstw herbaty Pu-erh. Początkowo dostępna była ona jedynie dla samego cesarza, bowiem przygotowywano ją przez nadwornych lekarzy, aby leczyć swoich władców. Pod groźbą ostrej kary, zwykły obywatel nie mógł nawet posmakować tego eliksiru. Herbatę Pu-erh produkuje się w chińskiej prowincji Yunnan, w pobliżu miejscowości Puer od ok. 2000 lat. Ciekawostką jest istnienie w okolicy góry Liuchasan prastarego drzewa qingmao, nazywanego "królem drzew herbacianych". Do dzisiaj z liści tego drzewa powstają czerwone herbaty najlepszej jakości.
Według starodawnych prawideł opowiadających o jej powstaniu herbata ta była przechowywana w grocie, która została zalana wskutek powodzi. Jednakże ubodzy rolnicy nie wyrzucili jej, a z czasem przekonali się o jej nieocenionych walorach zdrowotnych.
Tradycyjny sposób przetwarzania czerwonej herbaty Pu-erh od samego początku był objęty wielką tajemnicą, której zdradę można było odkupić jedynie własną śmiercią. Do jej produkcji wykorzystuje się duże mięsiste liście Camellii sinensis. Jest to o tyle ważne, iż w prowincji Yunnan, gdzie „wiosna bywa cztery razy w roku” panują idealne warunki dla rozwoju herbacianej rośliny. Powietrze jest ciepłe, łagodne oraz wilgotne.
W przypadku herbaty Pu-erh prawidłowe jest porównanie jej do wina, ponieważ im starsza tym zdrowsza i cenniejsza. Im dłużej leżakuje tym właściwości te przebierają na sile. Jest to związane z wytwarzaniem się związków flawonoidowych, dzięki którym następuje uszczelnienie oraz wzmocnienie ścian naczyń krwionośnych. Są one także pomocne w leczeniu miażdżycy oraz hemoroidów.
Na tle innych gatunków herbat wyróżnia się ona specyficznym bordowo-miedzianym naparem o ziemistym posmaku oraz bogactwem dobroczynnych właściwości zdrowotnych. W dostępnych publikacjach w stosunku do herbaty Pu-erh stosuje się określenie: „herbata cesarska” lub pospoliciej „morderca (pogromca) tłuszczu”.
Zapoznając się z tematyką herbaty Pu-erh nie sposób nie wspomnieć o jej licznych atrybutach zdrowotnych, których potwierdzeniem są badania prowadzone w dużych ośrodkach naukowych: w Chinach, Japonii, Francji czy USA. Naukowcy twierdzą, że czerwona herbata Pu-erh zyskuje swoje lecznicze właściwości oraz niepowtarzalny aromat dzięki procesowi fermentacji, który dochodzi do 70%. Jest ona z tego powodu określana mianem herbaty półfermentowanej. Sam proces produkcji tej herbaty jest wydłużony przez etap leżakowania, który może trwać od kilku do kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu lat. Polega ona na przechowywaniu liści w specjalnych zaciemnionych pomieszczeniach o określonych parametrach wilgotności powietrza i temperatury. 
Jean Carper, będący autorytetem w zakresie żywienia w swoich wypowiedziach podkreśla rolę składników chemicznych herbaty Pu-erh, a zwłaszcza ich pozytywny wypływ na zmniejszenie krzepliwości krwi, rozpuszczanie się skrzepów oraz właściwości antyagregacyjne (zapobiegające się zlepianiu płytek krwi).
Japońscy naukowcy wykazali także, iż herbata Pu-erh działa przeciwnowotworowo. W regionach, w których spożycie herbaty jest największe zanotowano spadek liczby zachorowań na raka żołądka oraz wątroby. Możemy, więc śmiało stwierdzić, że regularne picie tej herbaty wpłynie na naszą długowieczność.
