@fiveoclock_eu

Japonia

Herbata pojawiła się w Japonii pod  wpływem chińskiej dynastii Tang w VII wieku, lecz jej adaptacja w środowisku przebiegła dość wolno. Przez długi czas był to napój ludzi uprzywilejowanych, duchownych i mnichów buddyjskich Zen.

Podaje się, że to właśnie za sprawą buddyjskiego mnicha Dengyo Daishi, który przebywał na dwuletnich studiach w Chinach, pierwsze nasiona drzewa herbacianego trafiły do Kraju „Kwitnącej Wiśni”. Zaobserwował on, że herbata ma właściwości pobudzające i jest zbawienna przy wielogodzinnych medytacjach i modlitwach.

 Obyczaj picia herbaty w starożytnych Chinach uległ zatraceniu, w przeciwieństwie do Japonii, gdzie utwierdził się ceremoniał parzenia herbaty. W XV wieku za sprawą szoguna Ashikagi Yoshimasy, ukształtowała się ceremonia, której ostateczną formę datuje się na XVI wiek.  W Japonii powstaje kierunek estetyczny – herbatyzm. Pojęcie to zostało wprowadzone w 1906 roku przez Okakure Kakuzǒ, który w swojej Księdze herbaty wyjaśnia poszczególne tajniki istoty kultu herbacianego.

Japońska ceremonia picia herbaty – Cha-no-yu, związana jest z regułami mającymi na celu odnowienie duchowej harmonii ze światem, a także stanowi połączenie japońskiej filozofii i kultu piękna, który łączy cztery wartości: harmonię, szacunek, czystość oraz spokój. Wszystkie te czynniki muszą być spełnione, aby w pełni oddać się kontemplacji przy delektowaniu.  Istnieją specjalne szkoły uczące odpowiednich praktyk według, których należy przygotowywać napar herbaciany. Na postawie sześciu przykazań kultu religijnego: „goście schodzą się na miejscu fantazji, czyli pawilonie herbacianym, na dźwięk drewnianej kołatki; miseczka do polewania rąk musi być zawsze pełna wody; uczestnik ceremonii, który spostrzeże choćby najmniejszą nieprawidłowość w urządzeniu pawilonu, winien opuścić go bez słowa; rozwiać można tylko o sprawach godnych szacunku, nie może być miejsca dla plotkarstwa i obmowy, dla pochlebstw i fałszu”. Czas trwania ceremonii wynosi około czterech godzin. Zwykle odbywa się w domu, pawilonie herbacianym, herbaciarni lub ogrodzie roji. Zaproszeni goście obmywali ręce i przepłukiwali usta. To swoisty rytuał oczyszczenia. Po tym  przekraczano  niskie wejście, których pokłon przy  przechodzeniu symbolizował pokorę. W przypadku samurajów obowiązywała  zasada, iż swoją broń muszą  pozostawić przed wejściem.  Przy  spożyciu naparu obowiązywało bezwzględne zachowanie ciszy, by można było wypełnić  cztery wspomniane wartości. Japonia jest doskonałym przykładem na to, jak herbata wzbogaca  tradycję i kulturę, bowiem picie herbaty przekształciło się w sanktuarium sztuki, który  zainspirował do powstania nowych elementów w japońskiej architekturze (pokoje oraz pawilony  herbaciane), ceramice (zestawy do parzenia herbaty, czarki, czajniki), ogrodnictwie (barwne  ścieżki prowadzące do pawilonu), a także malarstwie (obrazy, będące prostym wystrojem  pawilonów). Najpełniej obrazują to słowa: „(…) to swoiste uświęcenie kunsztu picia  pozwalającego oddać się filozoficznemu namysłowi nad istotą doczesnego bytu”.

Polecane produkty:

ikona statusu

JAPAN GENMAICHA

Kompozycja listków zielonej herbaty typu bancha z preparowanym ryżem i prażoną kukurydzą

26,00 zł

do koszyka
ikona statusu

JAPAN SENCHA FUKUJYU

Jedna z najlepszych japońskich zielonych herbat, ze słynnego rejonu Shizuoka

36,00 zł

do koszyka

JAPAN SHINCHA KIRISAKURA

Absolutnie niewiarygodny specjał. Rarytas herbaciany na skalę światową

140,00 zł

do koszyka
 

© Copyright by Five o'clock 2012 - 2017

Realizacja: RED Agencja Interaktywna Wrocław